Eva i Simon spędzili razem większość dorosłego życia. On jest lekarzem, ona nauczycielką, mają trzy dorosłe córki i przestronny dom. Łączą ich jednak nie tylko uczucia, lecz także milczący pakt, że nie będzie rozmawiać o swojej przeszłości. Simon z biegiem lat coraz bardziej zamyka się w sobie, Eva zaś próbuje wyrwać się z izolacji i ciszy. Kim była gospodyni, która nagle zniknęła z ich życia, skąd wziął się tajemniczy intruz, który wtargnął do nich pewnego dnia, jakie tajemnice z dzieciństwa skrywa Simon?

„Dni w historii ciszy” to dramat rodzinny o tym, co ukryte i przemilczane, subtelna powieść o miłości dwojga ludzi, dziedzictwie wojny, uprzedzeniach i strategiach przetrwania.

Powieść wyróżniona prestiżową Nagrodą literacką Rady Nordyckiej.

Merethe Lindstrøm (ur. 1963) – norweska pisarka. Zadebiutowała w 1983 roku zbiorem opowiadań Sexorcisten og andre fortellinger („Seksorcysta i inne opowiadania”). Jej pierwsza powieść, Regnbarnas rike („Królestwo dzieci deszczu”), ukazała się dziewięć lat później. W 1996 roku za zbiór opowiadań Steinsamlere („Zbieracze kamieni”) była nominowana do najbardziej prestiżowego literackiego lauru w Skandynawii, Nagrody literackiej Rady Nordyckiej, który otrzymała w 2012 roku za Dni w historii ciszy, wyróżnione także Kritikerprisen.

Fragment:

„Znów pojawia się myśl, że pod tym wszystkim, domem, dziećmi, tyloma latami ruchu i niepokoju, leżała zawsze ona – ta cisza. Że ona teraz tylko wypłynęła na powierzchnię, wypchnięta przez zewnętrzne okoliczności. Jak skała wypchnięta ze zmrożonej ziemi dzięki zachodzącym w niej zmianom, stopniowo odsłaniająca się na wiosnę. I właśnie to tak naprawdę mnie przeraża. Fakt, że ta cisza przypomina mi o czymś innym. Czyżby chodziło o brak sensu?”

Tytuł: „Dni w historii ciszy”
Autor: Merethe Lindstrøm
Tłumaczenie: Karolina Drozdowska
Premiera: 15 kwietnia 2024
Okładka: Kamil Rekosz
Wydawnictwo ArtRage

980 total views, 2 views today

Post Dni w historii ciszy – Merethe Lindstrøm pojawił się poraz pierwszy w .

1,024 total views, 1 views today

Post „Twoje słowa mają moc” – Alina Adamowicz pojawił się poraz pierwszy w .

Cole West jest przyjacielem Coriny i Parkera, współwłaścicielem kancelarii prawniczej, a jego wujek – Duży John – działa w świecie przestępczym. Pewnego dnia, ze względów bezpieczeństwa, mężczyzna musi wyjechać z Nowego Jorku. W drodze do Newport News, o mało nie potrąca Mishy, która wtargnęła mu przed auto. Dziewczyna ewidentnie ucieka przed kimś. Cole jeszcze nie wie, że zaoferowana pomoc oznacza kłopoty. Kłopoty w postaci zwaśnionych rodzin oraz żądnych władzy, pieniędzy i walki ludzi, którzy nie cofną się przed niczym. Nawet przed porwaniem. Przypadkowe spotkanie będzie miało nadzwyczaj poważne konsekwencje… Bo czy można wybrać między miłością a rodziną? A może da się to pogodzić?

„Cole West” to kolejny mocny tytuł w dorobku Anny Wolf, w którym wartka, pełna sensacyjnych wydarzeń akcja splata się z gorącym uczuciem. Książka jest drugim tomem zapoczątkowanej przez powieść „Parker Rain” serii „Niepokonani”. Czytelniczki ponownie czeka podróż do świata, w którym rządzą układy, nieczyste intencje, powiązania rodzinne oraz nielegalne interesy, nad którymi pieczę sprawuje mafia. Tu prawo przenika się z bezprawiem, a dobre uczynki okazują się niewłaściwymi wyborami, bo ściągają niebezpieczeństwo i problemy, którym trzeba stawić czoło.
Anna Wolf – polska pisarka najbardziej znana z cyklu „Gangsterzy” przedstawiającego braci Tarasow. Mimo ogromnej popularności zyskanej dzięki mafijnej serii, wciąż pozostaje osobą bardzo tajemniczą. Niewiele wiadomo o niej samej, jej życiu zawodowym oraz prywatnym. Ze skąpych informacji dostępnych w internecie dowiedzieć się można jedynie, że mieszka w Gorzowie Wielkopolskim, jest matką dwóch córek i właścicielką cocker spaniela. W wydawnictwie Akurat ukazało się dotychczas jej dwanaście powieści: „Parker Rain” (seria „Niepokonani”), „Klątwa Berserkera”, „Barbarzyńca”, „Ring” i „Ring 2” (dylogia „Bokserzy”), „Storm”, „Ghost”, „Knox” i „Saint” (seria „Storm Riders MC”) oraz „Obietnica gangstera”, „Oblicze gangstera” i „Ocalenie gangstera” (seria „Bracia Tarasow”).

Tytuł: „Cole West” (seria „Niepokonani”, t.2)
Autorka: Anna Wolf
Data premiery: 8.11.2023 r.
Liczba stron: 320
Wydawnictwo Akurat

642 total views, 1 views today

Post Cole West – Anna Wolf pojawił się poraz pierwszy w .

Marta na co dzień mieszka w Warszawie u sióstr zakonnych. Trafiła do nich przed czterema laty wskutek tragicznych wydarzeń. Pracuje z dziećmi, wiedzie spokojne życie, czuje się tu bezpiecznie.

Nieoczekiwanie dostaje zaskakującą propozycję pracy i wyjeżdża na Mazury do urokliwego miasteczka Budlewice. Ta zmiana okazuje się pasmem wyzwań. Ciągłe starcia z pracodawczynią Otylią Bardo, poznanie historii tajemniczego ogrodu, dziwna relacja z Wiktorem i próba podarowania szczęścia małej dziewczynce – z tym musi zmierzyć się Marta. Do tego przypadkowo wpada na trop pewnej tajemnicy, która odmieni historię jej rodziny. Sama również coś skrywa i zrobi wszystko, by ukryć ten sekret przed całym światem. Ktoś jednak będzie bardziej przebiegły niż ona…

Czy plotka potrafi zniszczyć czyjeś życie? Czy można uciec przed przeznaczeniem? Czy warto walczyć o siebie za wszelka cenę? Odpowiedzi na te pytania można znaleźć na kartach „Zaufaj swojemu sercu” – nieszablonowej, przejmującej i pełnej współczesnych problemów powieści autorstwa uwielbianej przez czytelniczki Ilony Gołębiewskiej. Wielowątkowa tematyka i galeria autentycznych postaci decydują o unikatowym charakterze tej powieści. Akcja rozgrywa się na terenie malowniczych Mazur, gdzie stoi, skrywający mnóstwo tajemnic, niezwykły dom.

Próba rozprawienia się z przeszłością, zdobycie szansy na nowe życie, a do tego miłość, która przychodzi niezauważenie… Ta historia doprawdy urzeka i porywa już od pierwszych stron!

Ilona Gołębiewska – pisarka. Doktor nauk społecznych w zakresie pedagogiki. Autorka ponad 60 publikacji naukowych i popularnonaukowych. W sferze jej zainteresowań jest zarówno wychowanie artystyczne, edukacja osób dorosłych i seniorów, jak i terapia pedagogiczna oraz rozwój osobisty czy coaching. Brała udział w licznych projektach o charakterze doradczym, badawczym i edukacyjnym w Polsce i za granicą. Swoje doświadczenie zawodowe nazywa pracą „od przedszkola do seniora”, ponieważ pracuje ze wszystkimi grupami wiekowymi. Nabyte doświadczenie, spotkani ludzie, zasłyszane historie są dla niej inspiracją do pisania powieści, w których podejmuje bardzo często istotne kwestie społeczne, co czytelnicy bardzo cenią. Jej największym marzeniem jest założenie fundacji. Autorka bestsellerowych powieści: „Powrót do starego domu” (MUZA 2017), „Tajemnice starego domu” (MUZA 2017), „Pamiętnik ze starego domu” (MUZA 2018), „Miłość ma twoje imię” (MUZA 2018), „Teatr pod Białym Latawcem” (MUZA 2018), „Podaruj mi jutro” (MUZA 2019), „Pozwól mi kochać” (MUZA 2019), „Zaczekaj na miłość” (MUZA 2020), „Kochaj coraz mocniej” (MUZA 2020), „Pragnienia” (MUZA 2020), „Zmysły” (MUZA 2021) oraz „Dotyk” (MUZA 2021). (2021), „Czas na miłość” (MUZA 2021), „Twoja tajemnica” (MUZA 2022), “Twój uśmiech” (MUZA 2022), ”Twoje szczęście” (MUZA 2022.), “Czekam na Ciebie” (MUZA 2022). Prowadzi stronę autorską www.ilonagolebiewska.pl

Tytuł: „Zaufaj swojemu sercu”
Autorka: Ilona GołębiewskaPremiera: 01.03.2023
Liczba stron: 320
Wydawnictwo MUZA SA

905 total views, 1 views today

Post Zaufaj swojemu sercu – Ilona Gołębiewska pojawił się poraz pierwszy w .

Szanowany profesor literatury Steven Harding wspólnie ze swoją dziewczyną, dwudziestotrzyletnią studentką Ellie Masterson, wybierają się na romantyczny weekend nad Zatoką Chesapeake. Marzy im się chwila wytchnienia od gwaru miasta – poza tym z dala od wścibskich spojrzeń planują uczcić udany związek. Są razem od pół roku, ale to będzie dopiero ich pierwszy wyjazd tylko we dwoje, więc chcą, by był wyjątkowy. 

Na szczęście Ellie zadbała o każdy szczegół, by ten spędzony wspólnie weekend na długo zapadł im w pamięć – wynajęła luksusowy dom w pięknych okolicznościach przyrody i, co najważniejsze, na zupełnym odludziu. Nikt i nic nie powinno im przeszkadzać. 

Początkowo wszystko układa się idealnie – spacer po lesie, czułe gesty przy kominku zakończone udanym seksem, romantyczna kolacja. Wkrótce jednak ten wspaniale zapowiadający się wypad za miasto przybierze nieoczekiwany obrót… Rozpocznie się mordercza zabawa w kotka i myszkę. Czy któreś z nich wyjdzie z niej zwycięsko? 

Dom na pustkowiu, w nim dwoje ludzi, zawieja śnieżna, brak zasięgu i historia, która sprawi, że czytelnikom włosy zjeżą się na karku. „Nikt, tylko my” to dynamiczny, nastrojowy i niesamowicie emocjonujący thriller psychologiczny, który zaczyna się od trzęsienia ziemi i nie zwalnia tempa aż do samego końca. Laure Van Rensburg fantastycznie operuje suspensem, po mistrzowsku budując napięcie niczym wprawna autorka dreszczowców, a przecież ta powieść jest dopiero pierwszą w jej dorobku. Na uznanie zasługują również dopracowane w najdrobniejszych szczegółach kreacje bohaterów – zarówno Ellie, jak i Steven to postaci niezwykle złożone i frapujące. Czytelnik będzie czerpał prawdziwą przyjemność z odkrywania mrocznych tajemnic, których oboje strzegą. 

Rekomendacje zagranicznych autorów i mediów

„Nie będzie przesadą, jeśli powiem, że ta powieść zapiera dech w piersiach – trzymający w napięciu, genialnie napisany thriller o zemście”. ― Katie Lowe, autorka książki „Furie”

„Intensywny i niepokojący thriller ze znakomicie wykreowanymi bohaterami”. ― Allie Reynolds, autorka książki „Rozgrywka” 

„Niepokojący i szalenie wciągający – trzyma czytelnika jak w imadle”. ― Will Dean, autor książki „Martwa cisza”

„Niesłychanie brutalny, błyskotliwy i surowy thriller psychologiczny”.― Philippa East, autorka książki „Białe, małe kłamstewka”

„Znakomite połączenie Misery z filmem Malcolm i Marie. Oszałamiający, przyprawiający o zawroty głowy thriller o zemście”. ― Holly Seddon, autorka książki „Czarna lista” 
Laure Van Rensburg – francuska pisarka na stałe mieszkająca w Wielkiej Brytanii, autorka  licznych opowiadań, które pojawiały się w magazynach online i antologiach. Thriller „Nikt, tylko my” to jej debiut literacki. Prawa do jego wydania zostały sprzedane do 14 krajów. Więcej informacji o autorce i jej książkach można znaleźć na stronie: www.laurevanrensburg.com.

Tytuł: „Nikt, tylko my”
Autorka: Laure Van Rensburg
Premiera: 8.06.2022 r.
Przekład: Anna Rajca
Liczba stron: 352
Wydawnictwo MUZA SA

954 total views, 2 views today

Post Nikt, tylko my – Laure Van Rensburg pojawił się poraz pierwszy w .

Dziennikarz Tom Anderson nie ma ostatnio zbyt wielu powodów do radości – jego małżeństwo się rozpadło, zaniedbał relacje z nastoletnią córką, a w pracy traci kolejne zlecenia. Gdy więc nadarza się okazja do spędzenia wspólnych wakacji z Frankie, w ciemno wybiera ośrodek wypoczynkowy położony w lasach Maine.

Od samego początku jest w tym oderwanym od cywilizacji miejscu coś, co przyprawia o dreszcze – nie dość, że nie ma tu zasięgu, a mieszkańcy wydają się dziwni i nieprzyjaźni, to jeszcze zewsząd słychać złowieszcze, trudne do zinterpretowania dźwięki, które echem niosą się po lesie. Wkrótce dochodzi też do serii przerażających incydentów. A jakby tego było mało, z sąsiedniej chaty, od autorów podcastu na temat niewyjaśnionych zbrodni, Tom otrzymuje mrożące krew w żyłach ostrzeżenie.

Okazuje się, że pozornie spokojne i bezpieczne Płytkie Zdroje skrywają makabryczną historię: dwadzieścia lat temu na pobliskiej polanie doszło do brutalnego, rytualnego mordu. Do dziś nie odkryto, co oznaczały pogańskie symbole wymalowane krwią na jednej ze skał. Nie schwytano także sprawców zabójstwa.

Zaskoczony szokującymi informacjami o przeszłości ośrodka dziennikarz martwi się o bezpieczeństwo swoje i córki. Z drugiej strony – w rozwiązaniu zagadki zbrodni sprzed lat dostrzega szansę na powrót do dziennikarskiej formy: jego nazwisko znów trafiłoby na pierwsze strony gazet. Gdy jednak wypad za miasto bardziej zaczyna przypominać sceny rodem z horroru niż beztroski wypoczynek, Tom i Frankie stają przed trudnym wyborem: odkryć prawdę albo uciec, póki jeszcze mogą…

Mroczna opowieść pełna upiornych zdarzeń, wyważone tempo akcji, sceneria stanowiąca idealne tło dla napięcia i suspensu oraz wyraźnie wyczuwalna, przejmująca atmosfera niepokoju i zagrożenia. „Głusza” to jedna z najbardziej klimatycznych premier 2022 roku. Książka Marka Edwardsa łączy w sobie elementy thrillera psychologicznego, horroru i powieści grozy. Brytyjski pisarz nie stroni też od wątków paranormalnych. Wstrząsająca historia Płytkich Zdrojów wciąga i intryguje, a Edwards w taki sposób prowadzi narrację, że czytelnikowi przez całą powieść towarzyszy dojmujące uczucie strachu i niepewności, co wydarzy się na kolejnej stronie. „Głusza” spotkała się z bardzo pozytywnym przyjęciem zagranicznych czytelników i mediów. Doceniło ją również wielu bestsellerowych autorów, jak chociażby: Teresa Driscoll („Obserwuję cię”), Louise Candlish („Ostatnie piętro”) czy John Marrs („Co się skrywa między nami?”).
Mark Edwards – brytyjski pisarz, autor poczytnych thrillerów psychologicznych, w których straszne rzeczy przydarzają się zwykłym ludziom. Od debiutu w 2013 roku jego powieści sprzedały się w liczbie ponad trzech milionów egzemplarzy, wielokrotnie trafiały też na szczyt listy bestsellerów. Kilka z jego książek powstało we współpracy z Louise Voss. Mark Edwards mieszka w Wolverhampton w hrabstwie West Midlands z żoną, trójką dzieci, dwoma kotami i golden retrieverem.

Tytuł: „Głusza”
Autor: Mark Edwards
Premiera: 13.04.2022 r.
Przekład: Agata Suchocka
Wydawnictwo MUZA SA

745 total views, no views today

Post Głusza – Mark Edwards pojawił się poraz pierwszy w .

Cztery części kryminalnej serii z komisarzem Igorem Brudnym – bohaterem, którego inspiracją była postać Brudnego Harry’ego. Łączy ich nie tylko nazwisko; również zawziętość, odwaga i determinacja w dążeniu do rozwiązania sprawy. Losy wymienionych postaci wirowały wokół wielkich problemów i niewyobrażalnych traum. Gdy czytelnik zda sobie sprawę, że przed komisarzem Brudnym będzie jeszcze wiele takich spraw do rozwiązania, z jednej strony się cieszy – w końcu historia jego ulubionego bohatera dobiega końca. Z drugiej natomiast ogarnąć go może chwilowy smutek, bo świat, w którym komisarz Igor Brudny dużo ma do zrobienia, to nasz świat wymagający poważnej naprawy i metamorfozy.

Zapraszamy do przeczytania wywiadu z autorem Przemysławem Piotrowskim – twórcą bestsellerowej serii kryminalnej z komisarzem Igorem Brudnym, która mocnym debiutem 2020 roku zdominowała rynek literatury kryminalnej i podbiła serca czytelników.

Jak pisze się kryminał? Jak trwają przygotowania do jego napisania? Czy doświadczenie autora w dziennikarstwie śledczym odgrywało tu dużą rolę?

Kryminał piszę się tak jak każdą inną książkę. Najpierw trzeba wpaść na pomysł, następnie przygotować się do tematu, zrobić research, w końcu zacząć klepać w klawiaturę. Może to brzmi trochę mało efektownie, ale taka jest prawda. Samo doświadczenie w dziennikarstwie śledczym nie jest konieczne, tak naprawdę nie mam go zbyt wiele, bo większość mojej kariery w redakcji spędziłem w dziale sportowym. Bardziej przydało się moje obycie w świecie, fakt, że pracowałem w wielu krajach i różnych dziwnych miejscach, gdzie poznałem masę ciekawych ludzi od islamskich radykałów po morderców. Gdzie i kiedy to już temat na inną, znacznie dłuższą rozmowę. W każdym razie z wieloma z nich miałem okazję rozmawiać długimi godzinami, dzięki czemu mogłem spojrzeć na świat z ich perspektywy, poznać ich sposób myślenia, przynajmniej spróbować zrozumieć emocje jakie nimi targają na co dzień. To bardzo poszerza horyzonty i jest niemal niewyczerpanym źródłem pomysłów.

Pedofilia w kościele, handel ludźmi, tajemnica, groza, morderstwa… nie ma tematów, których by się Pan bał. Jak doświadczenie zawodowe wpłynęło na Pana działalność pisarską?

Podpisuję się pod tym, bo dla mnie coś takiego jak polityczna poprawność nie istnieje. Gdy widzę gdzieś zagrożenie, ciekawy temat bądź po prostu uważam, że dana sprawa wymaga rozwinięcia, to nie zwracam uwagi na to, co powiedzą o tym inni ludzie. Sama historia to już zupełnie inna bajka. Ma być dobra. Po prostu. Fabuła ma wciągać, chwytać za gardło, ofiarować Czytelnikowi pełną gamę emocji, a jeśli przy okazji porusza jakiś ważny społecznie temat, dzięki czemu pozwala na dodatkową dyskusję, to tym lepiej. Odnośnie drugiej części pytania – fakt, że kiedyś byłem dziennikarzem wpoił mi w zasadzie jedną, ale za to niezwykle ważną w tym kontekście zasadę. Research musi być dokładny, a ja sam precyzyjny w tym co robię. Nie pozwalam sobie korzystać ze skrótów fabularnych, co u niektórych autorów bywa nagminne, i żeby nie było nie tylko polskich, bo zagraniczni czasem walą takie babole, że aż wstyd. Jeśli ja w pewnych sytuacjach naginam rzeczywistość, to robię to w pełni świadomie, choć pewnie i mi czasem przydarzają się błędy, bo jestem tylko człowiekiem. Gdy jakiś ekspert w danej dziedzinie mi to później wytknie, bo potem chodzę struty przez kilka dni. Na szczęście zdarzyło się to tylko dwukrotnie i w mało istotnej sprawie, ale nie przyznam się w której, bo… się wstydzę (śmiech).

Czy bohaterowie Pana książek mają swoje prototypy w rzeczywistości?

Niektórzy tak. Akurat mój flagowy bohater komisarz Igor Brudny jest postacią całkowicie fikcyjną, ale już inspektor Romuald Czarnecki jest stworzony na bazie prawdziwej postaci, dziś emerytowanego inspektora wydziału kryminalnego, zresztą człowieka, który od pierwszych chwil mojej pisarskiej przygody bardzo mnie wspiera, w związku z czym „Zarazę” zadedykowałem właśnie jemu. Swoje odpowiedniki w rzeczywistości mają także patomorfolog Robert Krzywicki, rehabilitant i podolog Filip Trochan, a nawet Eliza, właścicielka jednego z klubów BDSM. W kilku innych bohaterach też można by odnaleźć podobieństwa do prawdziwych postaci, natomiast nigdy w tych złych. No chyba, że ktoś mnie bardzo wkurzy… (śmiech).

Dlaczego akcja serii kryminalnej z Igorem Brudnym toczy się w Zielonej Górze? Czy mogłaby rozgrywać się w innym polskim mieście?

Pewnie mogłaby rozgrywać się w każdym, ale jestem zielonogórzaninem i po kilku pierwszych powieściach, których akcja toczyła się gdzieś w świecie, w końcu postanowiłem osadzić fabułę w Zielonej Górze. Inną sprawą jest to, że znam tu każdy zakamarek, każdą ciemną uliczkę, wiem gdzie jest bezpiecznie, a gdzie lepiej nie zapuszczać się po zmroku. To oszczędza czasu i bardzo pomaga, bo nie muszę za każdym razem sprawdzać każdej ulicy czy miejsca akcji, a od samej książki bije realizm.

Jaka myśl przewodnia towarzyszy serii kryminalnej z Igorem Brudnym? Jakie jest jej przesłanie?

Nie każda książka musi mieć jakieś przesłanie. „Piętno” miało być po prostu dobrze skrojoną historią, która wciąga, chwyta za gardło i trzyma na bezdechu aż do ostatniej strony. Niektórzy twierdzą, że tak właśnie jest, więc chyba wykonałem zadanie należycie. Kolejne części napisałem, bo najzwyczajniej w świecie polubiłem się z Igorem Brudnym. Nie napinam się, ale uczciwie muszę przyznać, że ta postać po prostu mi wyszła. Czytelnicy i Czytelniczki ją pokochali i domagali się kontynuacji, a ponieważ ja również dobrze czuję się w tym ponurym świecie Brudnego, to uznałem, że jeszcze trochę dam mu popalić.

Seria kryminalna z komisarzem Igorem Brudnym, podbiła serca czytelników – czy powstaną kolejne książki z tej serii?

Jeśli takie będą oczekiwania moich Czytelników i Czytelniczek, a mi nie zabraknie pomysłów, to pewnie tak. Ale nic na siłę. Gdy poczuję, że temat się wyczerpał, to nawet Brudnego trzeba będzie kiedyś wysłać na zasłużoną emeryturę.

Co jest dla Pana miarą sukcesu (zawodowego, osobistego)?

Jestem ambitny i nigdy nie czuję się do końca zawodowo zaspokojony. Zawsze staram się szukać nowych wyzwań i robię wszystko, aby każda moja książka była jeszcze lepsza od poprzedniej. Czasem to wychodzi, czasem pewnie nie, ale robię co mogę. Gdybym kiedyś, dajmy na to, znalazł się na szczycie bestsellerów New York Timesa, to wypiłbym toast, uczcił to w jakiś szalony sposób, ale szybko zadałabym sobie pytanie co zrobić, aby znaleźć się tam jak najdłużej, a potem ponownie i ponownie i jeszcze raz. To jedno z niedoścignionych marzeń, ale inne jak choćby tłumaczenia czy ekranizacje, już wiem, że są w zasięgu ręki. Trzeba tylko ciężko pracować i nie poddawać się po porażkach, zamiast tego zakasać rękawy i dalej robić swoje. A że akurat w tej branży „sky is the limit”, to wszystko może się zdarzyć. Ta świadomość jest w tym chyba najwspanialsza.

Po jaką literaturę sięga Pan najchętniej?

Różną. Czytam polskie kryminały i thrillery, ale od czasu do czasu chętnie sięgam po literaturę piękną. Ostatnio zachwycił mnie Jakub Małecki i Szczepan Twardoch. Według mnie dwa największe talenty na polskim rynku literackim. Na pewno warto zwrócić uwagę na Mieczysława Gorzkę, który pisze świetne kryminały. Zagranicznych autorów czytam raczej z przypadku, bo lubię być zaskakiwany. W ostatnim czasie ogromne wrażenie zrobiła na mnie Delia Owens ze swoją książką „Gdzie śpiewają raki” oraz Bjorn Andreas Bull-Hansen z historyczną serią „Jomswiking”.

Ulubiony pisarz to…? Dlaczego właśnie on/ona?

Nie mam ulubionego pisarza. Ani pisarki.

Jakie znaczenie w dzisiejszym świecie ma według Pana pasja?

Bez pasji nie ma życia. Moją pasją jest tworzenie historii i dawanie ludziom odrobiny przyjemności i ekscytacji. A gdy człowiek może połączyć pasję z pracą i jeszcze zarabiać na tym godziwe pieniądze, to – przynajmniej na szczeblu zawodowym – w mojej ocenie jest to kwintesencja szczęścia. I dlatego ja czuję się dziś szczęśliwym człowiekiem.

Dziękujemy bardzo  za rozmowę.

1,360 total views, no views today

Post „Zaraza” najnowsza książka Przemysława Piotrowskiego – wywiad z autorem pojawił się poraz pierwszy w .

Zapach świeżo zmielonej kawy, ulubiony utwór lecący głośników, przyjemny w dotyku koc. Zmysły mają ścisły związek z tym, co czujemy, robimy a nawet myślimy. To dzięki nim odbieramy bodźce z otoczenia, wpływają one również na nasze emocje i reakcje. Nawet najmniejsze zakłócenie tej kruchej równowagi może mieć bardzo poważne skutki dla naszej psychiki.

Czy wiedzieliście, że zmysły – podobnie jak inne umiejętności – można trenować? Dostarczając sobie różnych bodźców: wzrokowych, wizualnych czy smakowych, możemy wpływać na nasze samopoczucie. W książce „Siedem zmysłów” autor tłumaczy, jaki wpływ na naszą psychikę mają różne kolory, zapachy czy dźwięki. Pokazuje także, w jaki sposób za pomocą różnych ćwiczeń i rytuałów można wyostrzyć zmysły oraz – co za tym idzie – wzbogacić nasze życie wewnętrzne.

Jak wpływają na naszą psychikę różne kolory? Dlaczego pewne dźwięki uznajemy za przyjemne, natomiast inne są dla nas nie do wytrzymania? Skąd bierze się upodobanie do zapachu świeżo skoszonej trawy? Dlaczego nasza mimika ma kluczowe znaczenie przy nawiązywaniu nowych znajomości? Czy można się zakochać „od pierwszego wejrzenia”?

„Siedem zmysłów. Jak je zrozumieć i wykorzystać, by lepiej żyć” to kompleksowy przewodnik napisany w oparciu o najnowsze badania naukowe, prezentujący najświeższe dane i eksperymenty. Dzięki zawartym tu wskazówkom nauczycie się zwracać uwagę na swoje zmysły oraz poprawicie uważność na bodźce, dzięki czemu doświadczycie większej radości i spełnienia w pracy i codziennym życiu.

Rüdiger Braun –  niezależny dziennikarz naukowy pracujący dla takich czasopism jak „Stern” i „Geo”. Był także naczelnym redaktorem periodyku „Max-Planck-Forschung”. Jest nauczycielem i specjalistą Shiatsu. Książka „Siedem zmysłów. Jak je zrozumieć i wykorzystać, by lepiej żyć” znalazła się w gronie sześciu najlepszych książek popularno-naukowych w Niemczech w roku 2019, wybrana głosami czytelników.

Tytuł: „Siedem zmysłów. Jak je zrozumieć i wykorzystać, by lepiej żyć ”
Autor:  Rüdiger Braun
Data premiery: 14.04.2020
Wydawnictwo Muza

FRAGMENT

Uczucia i emocje są niezwykle ważne dla nas wszystkich. Wpływają na nasze myślenie i działanie, decydują o tym, jak postrzegamy własne ciało, jak odnajdujemy się w świecie i jak traktujemy innych ludzi. Jeśli uznać zmysły za klucze do ludzkiej duszy, to w naszym centrum emocji znajdują się zamki, do których te klucze pasują.

Czym różnią się emocje od uczuć? A może są tożsame? Naukowcy jeszcze nie mają jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, używają też różnej terminologii. Nie wszyscy psychologowie rozumieją oba te pojęcia w taki sam sposób; zgody co do ich definicji nie ma również wśród neuronaukowców. Także filozofowie i socjologowie reprezentują w tej kwestii odmienny punkt widzenia. W języku potocznym używa się tych słów zamiennie, poniżej wyjaśnię jednak, dlaczego emocje i uczucia nie są tym samym.

W ostatnich dziesięcioleciach to przede wszystkim neuronaukowcy rzucili światło na skomplikowane powiązania między ciałem i mózgiem, a tym samym również na znaczenie emocji i uczuć. Z klinik i laboratoriów badawczych wyposażonych w zaawansowane technicznie tomografy, dziwnie wyglądające urządzenia do pomiaru fal mózgowych i coraz szybsze komputery, które umożliwiają przyjrzenie się procesom zachodzącym w ludzkich głowach, docierają najbardziej przekonujące argumenty za nierozłącznością ciała, duszy i umysłu.

Główny przekaz brzmi: nie możemy istnieć bez emocji. Przeżycia, emocje i uczucia kierują nami w każdym momencie naszego życia. Nadają mu koloryt, smak i kształt, pełnią funkcję podobną do układu odpornościowego – bronią przed tym, co nam szkodzi, i wspierają to, co korzystne. Popychają nas do działania albo przed nim powstrzymują. Strach lub gniew wskazują na zagrożenie, przed którym powinniśmy się schronić lub które musimy zwalczyć. Radość, zaciekawienie bądź podziw skłaniają nas do zbliżenia się i podtrzymywania wywołującego je bodźca.

Chęć i  niechęć, niczym dwie osie w układzie współrzędnych, wyznaczają nam kierunek i prowadzą przez życie. Każde nasze doświadczenie zostaje oznaczone jako pozytywne lub negatywne. Z biegiem czasu powstaje zatem swego rodzaju poradnik, wskazujący, do których doświadczeń warto dążyć, a których lepiej unikać. Nie zwalnia nas on z myślenia, ale pomaga podejmować decyzje. Emocje i uczucia wpływają na to, jakie potrawy nam smakują, kogo uznajemy za sympatycznego, a kogo nie, co nas interesuje, co nudzi. Czynią z nas istoty społeczne, ponieważ zachęcają do poszukiwania przyjaźni, towarzystwa, poczucia bezpieczeństwa, miłości lub seksu. Nawet mistrz zen pomimo ogromnego wewnętrznego spokoju nie jest zupełnie wolny od emocji, tylko nie pozwala, by nad nim zapanowały.

Jednym z najznamienitszych badaczy świata ludzkich uczuć jest wspomniany już neuronaukowiec  António Damásio. Jego zdaniem emocje i uczucia to wykształcone w trakcie ewolucji środki pomocnicze, pozwalające nam odnaleźć się w życiu. Nie wątpi, że również ssaki, ptaki i inne zwierzęta odczuwają emocje. Damásio postuluje wyraźne rozróżnienie emocji od uczuć. Zdefiniował te pojęcia następująco:

Emocje są stworzonymi przez ewolucję złożonymi, w  znacznym stopniu zautomatyzowanymi programami działań. Działania te uzupełnia program poznawczy, w którego skład wchodzą pewne poglądy i sposoby zdobywania wiedzy, jednak świat emocji jest w znacznej mierze światem działań realizowanych w naszych ciałach, od wyrazu twarzy i postawy po zmiany w trzewiach i środowisku wewnętrznym. Uczucia emocjonalne natomiast są złożonymi postrzeżeniami tego, co dzieje się w naszym ciele i umyśle, gdy doznajemy emocji. Jeśli chodzi o ciało, uczucia są raczej obrazami działań niż samymi działaniami; świat uczuć jest światem percepcji odzwierciedlającej się w  mapach mózgowych.

Innymi słowy: emocje to nierzadko trudno uchwytne, podświadome bodźce, które nas dogłębnie poruszają. Uczucia są świadomymi wyobrażeniami i doznaniami emocji; możemy je nazwać i zakomunikować, na przykład: „jestem zdumiony”, „cieszę się”, „jestem smutny”, „boję się”, „jestem zagniewany”, „kocham cię”. Jeżeli uczucia utrzymują się przez dłuższy czas, stają się nastrojem. Krótkie, intensywne i trudne do kontrolowania uczucia nazywamy afektem. W książce Jak umysł zyskał jaźń Damásio pisze, że nie istnieją świadome obrazy, które nie łączyłyby się z emocjami i następującymi po nich uczuciami. Każdej emocji towarzyszy reakcja fizyczna.

Do tej pory naukowcom udało się zidentyfikować około trzydziestu emocji; za podstawowe uznaje się radość, lęk, gniew, smutek, wstręt, pogardę i zaskoczenie. Ciekawym sposobem ich prezentacji jest „koło emocji” (zamieszczone w części ilustracyjnej). Emocje rzadko występują w czystej formie; zazwyczaj się mieszają, istnieje więc mnóstwo emocjonalnych niuansów. Odczuwania emocji nie musimy się uczyć, ponieważ umiejętność ta jest zapisana w naszych genach, podobnie jak kolor oczu czy włosów.

Według Damásia emocje są czymś na kształt przygotowanych przez naturę wiązek reakcji. Zawarte w nich instrukcje dotyczą odruchów mięśni, a  także odpowiedzi układu hormonalnego i układu krążenia lub różnych ośrodków mózgu. Wszyscy ludzie, niezależnie od kultury, w jakiej się wychowali, zostali wyposażeni w podobne pakiety reakcji, więc na ogół umiemy rozpoznać odczucia innych: po ich mimice, gestach, spojrzeniu, postawie ciała – bez słów, choć istnieją pewne uwarunkowania kulturowe.

Przykładowo, często dochodzi do nieporozumień pomiędzy Europejczykami i Azjatami w związku z wyrażaniem strachu i wstrętu. Mieszkańcy Japonii lub Chin nierzadko mają problem z właściwym odczytaniem impulsywnej mimiki Włochów lub Niemców, podczas gdy ludziom z europejskich kręgów kulturowych oblicza Azjatów wydają się czasami sztywne i bez wyrazu. Są takie, gdyż w Chinach i Japonii nie przystoi okazywać publicznie wstrętu ani strachu. Emocje tkwią u podstaw komunikacji, sterują naszymi potrzebami i upodobaniami, wzmacniają popędy.

Skoro zatem nasze zachowania zostały w dużej mierze zaprogramowane, czy jesteśmy w jakimkolwiek stopniu panami siebie? Czy aby na pewno swobodnie podejmujemy decyzje? Może rację miał Arthur Schopenhauer, formułując twierdzenie, że „człowiek może robić, co chce, ale nie może chcieć, co chce”? Czy to możliwe, by człowiek, najwyższe dzieło stworzenia, koniec końców był tylko pozbawionym własnej woli, kierowanym przez emocje zombie? Czy nie przeczy to naszemu doświadczaniu indywidualnego, samookreślającego się „ja”? Jakie skutki dla sądownictwa i życia społecznego miałoby odrzucenie wolnej woli?  Nikt nie ponosiłby winy za swoje postępki, a zasada resocjalizacji runęłaby niczym domek z kart.

939 total views, no views today

Post „Siedem zmysłów. Jak je zrozumieć i wykorzystać, by lepiej żyć ” – Rüdiger Braun pojawił się poraz pierwszy w .

Gdy Beth, Megan i Joanne poznały się na londyńskim uniwersytecie, mimo dzielących je różnic szybko stały się nierozłącznymi przyjaciółkami, gotowymi zrobić dla siebie nawzajem wszystko.    Zgodziły się nawet zachować w tajemnicy wstrząsające wydarzenia z pewnej nocy.

Teraz są po czterdziestce i prowadzą udane życie. Jednak kłamstwa i skrywane latami mroczne sekrety z przeszłości na każdej z nich odcisnęły piętno. Wiedziona wyrzutami sumienia Megan postanawia zrzucić z siebie ciężar i wyjawić swojej życiowej partnerce prawdę o tamtej feralnej nocy sprzed dwudziestu lat. Ich poukładane życie może zamienić się w koszmar…

Zawiła intryga, wielowymiarowe postaci, z których każda skrywa mroczne tajemnice, oraz zwalający  z nóg finał! „Fatalne kłamstwo” to znakomity thriller psychologiczny, który zadowoli nawet najbardziej wymagających czytelników. W książce poruszonych zostało wiele istotnych tematów: przyjaźni, zaufania, drobnych kłamstw, które niespodziewanie powodują ciąg tragicznych wydarzeń, oraz bolesnych konsekwencji swoich decyzji. Czytelnikowi od pierwszej do ostatniej strony nieustannie towarzyszyć będzie palące pragnienie odkrycia prawdy. Powieść Valerie Keogh intryguje i trzyma w napięciu, a także zmusza czytelnika do postawienia sobie pytania o to, jak dobrze zna ludzi, których uważa za swoich przyjaciół. „Fatalne kłamstwo” okaże się fascynującą lekturą dla fanów psychologicznych dreszczowców w stylu powieści Louise Jensen i B.A. Paris. 

Valerie Keogh – brytyjska autorka thrillerów i kryminałów, specjalizująca się w self-publishingu. Samodzielnie wydała dziewięć powieści, które spotkały się z rewelacyjnym przyjęciem przez czytelników. Wychowywała się na książkach Agathy Christie. Przez wiele lat pracowała jako pielęgniarka, ale zdecydowała się spełnić swoje marzenia, wrócić na uniwersytet, uzyskać dyplom magistra literatury i zająć się pisaniem

Tytuł: „Fatalne kłamstwo”
Autor: Valerie Keogh
Data premiery: 24.03.2021
Tłumaczenie: Katarzyna Bieńkowska
Wydawnictwo Muza

767 total views, no views today

Post Fatalne kłamstwo – Valerie Keogh pojawił się poraz pierwszy w .

Życie królewskiej pary, Elżbiety i Filipa, było źródłem wielu, jeśli nie większości, problemów Windsorów. Skandal gonił skandal. Małżeństwa ich kolejnych dzieci kończyły się. Inwazja dziennikarzy, aparatów i kamer na królewską rodzinę sprawiła, że skrzętnie skrywane tajemnice znalazły się na pierwszych stronach tabloidów. Skostniała monarchia nie nadążała za nowoczesnością. Ostatnią próbą luzowania dworskiego gorsetu było wpuszczenie za mury pałaców Windsorów amerykańskiej rozwódki Meghan Markle. Miała zostać nową gwiazdą, „Kate na dopalaczach”, jak pisały gazety. Okazała się – przynajmniej dla Windsorów – „Dianą plus”.

Książka „Elżbieta, Filip, Diana i Meghan. Zmierzch świata Windsorów” powstała w historycznym momencie. Zmiana jest tuż-tuż. Królowa Elżbieta ma prawie 95 lat i lada dzień może oddać tron lub podzielić się władzą z synem Karolem. Nadchodzi kres pewnej epoki i małżeństwa, którego dzieje stały się telenowelą przełomu XX i początku XXI wieku. W tle pojawiają się pytania – czy następca tronu książę Karol będzie w stanie udźwignąć ciężar korony? Czy Brytyjczycy zaakceptują jako swoją królową Kamilę? Jaka naprawdę była Diana? Jaki wpływ na decyzje podejmowane przez Harry’ego ma Meghan? Dlaczego Windsorowie stracili szansę na wspaniałą czwórkę – Meghan, Harry, Kate, Willliam?

Nasza wiedza na temat brytyjskiej monarchii bazowała dotąd głównie na plotkach i uproszczeniach. Książka „Elżbieta, Filip, Diana i Meghan. Zmierzch świata Windsorów” pozwala przyjrzeć się z bliska pałacowym relacjom. Odsłania kulisy burzliwych książęcych związków. A przedstawione w niej meandry życia uczuciowego królewskich małżonków, rodzinne skandale i sekrety przedstawione w książce zadziwią nawet fanów serialu, „The Crown”.

Marek Rybarczyk – publicysta „Polityki”, „Newsweeka” i „Przekroju” , znawca kultury, historii i polityki współczesnej Wielkiej Brytanii, wieloletni dziennikarz radia BBC, korespondent „Gazety Wyborczej” w Londynie, komentator radiowej Trójki i TVN2

„Elżbieta, Filip, Diana i Meghan. Zmierzch świata Windsorów”
Autor: Marek Rybarczyk
Premiera: 17.03.2020
Wydawnictwo: MUZA SA

1,123 total views, no views today

Post „Elżbieta, Filip, Diana i Meghan. Zmierzch świata Windsorów” – Marek Rybarczyk pojawił się poraz pierwszy w .