Nigdy nie oczekiwałam od Męża walentynkowych szaleństw:
kolacji w drogim lokalu ani kwiatów, co pachną uroczo,
ja marzyłam o tym, by Mąż mnie swoją ochotą
na wspólnie bieganie zaskoczył.
Tak, tak- taki oto był mój prezent upragniony,
chciałam, aby Mąż zostawił fotel w spokoju i ruszył razem ze mną,
przed siebie i poczuł się jak ja wspaniale umęczony.
Bieganie jest moja pasją i sprawia,
że nabiera sensu moja codzienność wypełniona obowiązkami,
a sport pomaga mi uciec przed złymi emocjami.
Jakże bardzo chciałam, aby Mąż był moim biegowym towarzyszem,
ale ja ciagłe wymówki słyszałam.
„Aniu! Deszcz pada! Aniu, dziś jest zimno i właśnie serial się zaczyna!
Aniu! Jutro pójdę razem z Tobą! Aniu…”
Każdego dnia inna wymówka i lenistwa przyczyna!
Jednak w Walentynki mój Mąż doznał olśnienia
i stwierdził, że telewizor, chipsy i serial staną się powodem jego nadciśnienia.
Oto nadeszła ta chwila i mój Mąż powstał z fotela,
dał odpocząć kanapie i pilotowi,
z uśmiechem stwierdził, że na Biegi Walentynkowe jest gotowy.
Biegliśmy obok siebie, razem pokonując kolejne metry i słabości,
towarzyszała nam wola walki i poczucie sportowej jedności.
Wiatr muskał nasze twarze,
a księżyc swym nieśmiałym blaskiem obdarzał.
Na mecie spojrzał na mnie z wdzięcznością
i powiedział: Od dziś i dla mnie bieganie jest wielką przyjemnością.
Do tego czuły buziak w zimny policzek,
ale tych w domu…chyba nie zliczę!
Potem wspólna kąpiel i masaż pełen czułości,
bo Mąż wspaniałomyslnie stwierdził, że należy mu się coś za obolałe mięśnie i kości.
Jednak tegoroczne Walentynki były niezwykle wyjatkowe,
bowiem dzięki nim przekonałam się, że dla naszej miłości do największych poświęceń mój Mąż jest gotowy!