Komentarze do: Konkurs „Moja najważniejsza książka”

Autor: Krzysztof

Krzysztof — Sat, 05 Jun 2021 23:47:43 +0000

Na długie wieczory książka przygodowa idealnie pasuje,
to „Przypadki Robinsona Cruzoe” przy której się relaksuję.
Główny bohater Robinson Cruzoe się nazywa,
interesującą osobowość w nim się skrywa.
Ciekawych ludzi i miejsca poznaje,
z nim nudzić się nie przestaję,
różne przygody odkrywam,
od niego się uczę, nowe doświadczenia zdobywam.
Pewny siebie, na wszystko sposób ma,
ze wszystkim doskonale radę sobie da.
Książka „Przypadki Robinsona Cruzoe” wprowadza czytelnika do świata nowego,
pełnego magii tak różnorodnego,
bardzo wciągająca, interesująca i relaksująca.

Autor: Edyta

Edyta — Sat, 05 Jun 2021 21:54:05 +0000

Największy wpływ miała na mnie książka “Oskar i Pani Róża” (Éric-Emmanuel Schmitt). Nauczyła mnie ona, że nigdy nie wolno się poddawać i że trzeba walczyć o to, by każdy następny dzień naszego życia był tym najwspanialszym! Może każdy z nas powinien spróbować traktować 1 dzień jako 10 lat? Przeżywać każdy dzień świadomie, nigdzie się nie spieszyć, delektować się cudownymi chwilami, uczyć się na własnych błędach i sprawić by ten dzień był niezapomniany! Da się to zrobić! Ja od czasu przeczytania “Oskara…” też codziennie piszę “list”, w którym opisuję swoje doświadczenia życiowe. Oskar pisał do Boga, a ja piszę w notatniku: data i to co mi się najlepszego zdarzyło w danym dniu. I okazuje się, że nawet te najgorsze dni (kiedy wracając do domu czuję jakbym miała się rozpłakać i zapaść pod ziemie) miały w sobie coś dobrego. Czasem to był Pan Kierowca autobusu, który widząc, że biegnę zaczekał, czasem mąż czekający na mnie z filmem i kolacją przy świecach, a czasem piękna tęcza na niebie… a czasem po prostu życzliwy uśmiech nieznajomego. Odkryłam, że do szczęścia nie potrzeba wiele i że trzeba się cieszyć z życia i brać z niego całymi garściami!!!

Autor: Anna

Anna — Sat, 05 Jun 2021 21:53:56 +0000

Gdy wieczory są długie i chandra doskwiera,
ulubiona książka do krainy marzeń mnie zabiera.
Agatha Christie królową kryminałów się nazywa,
która na swoim fachu zna się jak mało kto i niepokonana od lat wielkie uznanie zdobywa.
Jest niczym dobra wróżka która magiczną różdżką czaruje,
hipnotyzujący seans nam serwuje.
Jej popularna seria kryminałów to fantastyczna lektura książkowa,
na jesienne, długie i zimne wieczory dla każdego wprost odlotowa.
Każdego czytelnika wciąga niebywale,
nikt nudy nie zazna tutaj wcale.
„Dziesięciu Murzynków”, „Śmierć na Nilu”, „Dom zbrodni”, „Morderstwo w Boże Narodzenie”
czy „Noc w bibliotece” polecam Wam moi przyjaciele,
gdyż dzieje się tam naprawdę wiele.
Każda z tych książek jest pełna zagadek, labiryntów, krętych dróg, zawiera wątek kryminalny, walkę dobra ze złem i zagadkę trudną do rozwikłania,
niecodzienny splot akcji i widza do samego końca w napięciu trzymania.
Im dalej się zagłębiam wciąż nowe postacie na horyzoncie się pojawiają
i zagrożenie bycia potencjalnym sprawcą stwarzają.
Czytelnik różne osoby typuje
i dowiadując się z czasem nowych faktów po kolei eliminuje.
Wcielam się w rolę i jak Hercules Poirot się czuję,
bo wspólnie z nim zagadki rozwiązuję!
Niczym Superman mężny, odważny, przebiegły, wiąże fakty, wszystkie tropy analizuje,
bada dowody zbrodni, świadków skrupulatnie przesłuchuje,
idzie jak po nitce do kłębka w celu zagadki rozwikłania
i uparcie dąży do sprawców ukarania.
Za wszelką cenę sprawę do końca musi doprowadzić koniecznie,
aby każdy poczuł się bezpiecznie.
Pewność siebie go nie opuszcza, w swoim działaniu jest zdecydowany,
w ratowaniu świata i niesieniu pomocy jak nikt zaangażowany.
Hercules Poirot jest nie do zastąpienia,
bo świat na lepsze zmienia.
To jest moja bajka, to jest mój świat
w którym czas się zatrzymuje, nie liczę godzin i lat.
Przypływ adrenaliny czuję
a rozwiązując zagadkę morderstwa wraz z głównym bohaterem, odnoszę sukces, mam satysfakcję i wielką radość czuję!
Kocham ten dreszczyk emocji który zawsze mi towarzyszy,
w błogiej panującej wokół ciszy,
przy blasku świec lub nocnej lampce a nawet małą latarkę pod kołdrą trzymając
i wciągający kryminał czytając.
Obraz jest realistycznie przedstawiony, książka łatwym językiem napisana,
gdy czytam, do granic się zagłębiam, jestem jak w transie, od rzeczywistości oderwana.
Bo każdy kto w kryminały Agathy Christie wieczorową porą wskakuje,
ten wiele wrażeń i emocji odnajduje.
Kryminały Agathy Christie wciąż mnie inspirują, cenię je sobie niesamowicie,
bo bez nich jakże szare byłoby życie!

Autor: Teresa

Teresa — Sat, 05 Jun 2021 21:50:38 +0000

Moja książka życia to książka kucharska, bo do wyśmienitych podróży się gotuję,
smakowite cuda wyczarowuję.
Każdego dnia uczę się gotować zdrowo,
aby w mojej kuchni było pysznie i kolorowo,
rodzince kulinarną podróż serwuję
i każdą chwilą się delektuję.
Wspólne momenty chciałabym osłodzić niesamowicie,
aby rodzinka miała pyszne, zdrowe życie.

Autor: Małgorzata

Małgorzata — Sat, 05 Jun 2021 19:13:10 +0000

Jeśli z długiej listy ważnych dla mnie książek muszę wybrać tylko jedną, wybieram „Obsesję piękna” autorstwa dr Renee Engeln. To książka o tym, skąd biorą się kobiece kompleksy, dlaczego stosunkowo niewiele kobiet może z pełnym przekonaniem ogłosić, że czuje się naprawdę dobrze w swoim ciele. Dzięki zebranym przez Engeln historiom, dzięki badaniom i statystykom, możemy zrozumieć, że rodzimy się doskonałe, szczęśliwe i pełne energii, ale jeszcze zanim nauczymy się dobrze mówić, świat zaczyna bombardować nas szkodliwymi przekazami, które z czasem odbierają nam pewność siebie. Nos, który dotąd po prostu służył nam do oddychania, nagle staje się za duży, za mały, za szeroki, a nogi, które kiedyś zwyczajnie niosły nas przez życie, zaczynają być: „krzywe”, „krótkie”, „grube” lub „kościste”.

„Obsesja piękna” sprawiła, że spojrzałam na swoje ciało zupełnie innymi, bardziej przyjaznymi oczami – każdej kobiecie życzę tego samego.

Autor: mika19

mika19 — Sat, 05 Jun 2021 17:07:45 +0000

Lassie wróć to ulubiona książka mojego Taty Marka, którego nie ma z nami już 20 lat….

Autor: Katarzyna B.

Katarzyna B. — Sat, 05 Jun 2021 15:35:23 +0000

Moja najważniejsza książka to zdecydowanie „W dżungli podświadomości” Beaty Pawlikowskiej. Książka która otwiera oczy i po lektuze której naprawdę aż trudno uwierzyć w to że sekret życia i szczęścia może być aż tak łatwy. To lektura do której wracam raz na jakiś czas i mam wrażenie że za kazdym razem czytam zupełnie inną książkę. Książka się jednak nie zmienia. Zmianie ulega mój sposób myślenia i moje przekonania na temat życia i samej siebie. Dzięki tej książce i żółtym, bezcenym karteczkom odnalazłam najważniejszego w moim życiu przyjaciela – samą siebie i odkryłam że za traktowanie się dobrze naprawdę nie czeka nas żadna kara. Wręcz przeciwnie jeśli sami sobie stajemy się przychylni wszechświat poddaje się tej potędze i staje się również przychylniejszy wobec nas. ” W dżungli podświadomości” było kiedyś moim biletem na wspaniałą podróż w krainę własnej psychiki i w gęstwinę zagmatwanych myśli i przekonań którą odkładałam bardzo długo. A szkoda bo naprawdę całkiem faniej jest żyć zamiast egzystować To książka która wcale nie gwarantuje milo spędzonego czasu, bo odkrywa mroczne zakamarki naszego dzieciństwa i naszego czasem krwawiącego serca. Czasem wyciśnie łzy, czase sprawi że ma się chęc rzucić nią o ścianę. Ale koniec końców warta jest każdej łzy i każdej złości bo otwiera oczy na piękno świata i w efekcie pozwala piękniej żyć!

Autor: Ola M

Ola M — Fri, 04 Jun 2021 06:55:44 +0000

Od lat pokazuje mi, co jest najważniejsze w życiu, Jeżycjada Małgorzaty Musierowicz. Z rodziną Borejków zetknęłam się po raz pierwszy jako nastolatka i trwam przy niej do dziś. Kocham tych ludzi. Czułą Gabrysię, szaloną Idusię, wrażliwą Nutrię i przebojową Pulpecję. I ich rodziców, którzy szaroburą rzeczywistość zamieniają w pełen blasku i kolorów świat. Ze spotkań przy stole w Bojejkowej kuchni od lat czerpię wyjątkową radość życia, upewniam się, że pieniądze nie zawsze są najwyższą życiową wartością, uczę się, jak wstawać z kolan po kolejnej życiowej zawierusze i gromadzę zapasy optymizmu.

Autor: Agnieszka B.

Agnieszka B. — Thu, 03 Jun 2021 21:01:37 +0000

Najważniejsza to ta ( prawie) pierwszy” Przez różową szybkę” Ewy Szelburg- Zarembiny. Otworzyła mi drzwi do magicznych miejsc, przyniosła pierwsze silne emocje czytelnicze, sprawiła, że pozostała wierna papierowym książkom choć technologia daje tyle możliwości. Pomogła mi też pasję do czytania przekazać moim dzieciom… A to jest bezcenne.

Autor: Ania Bracka

Ania Bracka — Thu, 03 Jun 2021 06:07:30 +0000

Wiele jest znamienitych, wspaniałych i pięknych książek, ale tylko jedna taka jak „Miasto ślepców” – ta książka wywraca życie do góry nogami. Jest tak szokująca, sugestywna, obnaża tyle mechanizmów ludzkiego działania, jest prawdziwym antropologicznym studium nie przestając funkcjonować jako kawał znakomitej, wybitnej literatury. W powieści J. Saramago nie ma imion, nazwisk, nie pada żadna nazwa geograficzna. To, co spotkało jej bohaterów, mogło zdarzyć się wszędzie. Epidemia białej ślepoty, która podstępnie zaatakowała mieszkańców miasta, rozprzestrzeniając się w mgnieniu oka, nie wiadomo dlaczego oszczędziła tylko jedną kobietę – żonę lekarza okulisty. To do jego gabinetu trafił pierwszy pacjent, który nagle przestał widzieć. Od tego momentu rozpoczyna się prawdziwy kataklizm. W zastraszającym tempie życie ludzi zostaje sprowadzone do podstawowych potrzeb i popędów. Instynkt samozachowawczy zastąpił moralność. Na nic kultura i intelekt – liczy się umiejętność przetrwania w ekstremalnych warunkach, gdy doskwiera brak wody i jedzenia. Nastaje pierwotna, okrutna równość – wszyscy są tak samo bezbronni w obliczu zagrożenia życia. Po raz kolejny okazuje się, że słowo „człowiek” nie brzmi dumnie. Pisarz w swojej powieści udowodnił to, co i tak już wiemy na temat kondycji ludzkiej nie tylko na podstawie literatury, ale przede wszystkim historii ludzkości – że trudno jest ocalić człowieczeństwo w obliczu zagłady. Strach budzi agresję, zdeterminowany człowiek jest w stanie zrobić to, o co by siebie nigdy wcześniej nie podejrzewał. Koszmarny świat J. Saramago szokuje i bulwersuje czytelnika swoją drastycznością. Apokaliptyczna wizja przeraża i zmusza do refleksji.